Unvanlar, Roller ve Sorumluluklar

Kişilerin statüsüne ve resmi unvanların dağılımına bir bakış

Mevcut siyasi söylem, İngiliz imalat ve teknoloji sektörlerinin yeniden canlanmasını yansıtan ekonomik özlemleri teşvik ediyor. Ayrıca, hem genel diyalogda hem de Standartlarda, kişilerin statüsü ve resmi unvanların tahsisi üzerinde ilgili bir odak noktası olduğunu da not ediyorum. İlgili tartışmanın bazı yönlerini sıkıcı bulsam da, bunun ciddi bir mesele olduğunu düşünen insanlar tanıyorum.

Bu tartışmalar, neredeyse kaçınılmaz olarak, "mühendis" teriminin kullanımını çevreleyen tartışmayı ve kendilerini "mühendis" olarak adlandırabilecekleri tartışmayı yeniden canlandırıyor. Bu unvanın, Birleşik Krallık'ta bu argümanların taş zemine düşmüş olmasına rağmen, aslında, Chartered Engineers, profesyonel statüye ulaşmış olanlara ayrılması gerektiğini savunanlar var.

Bununla birlikte, tartışma, genel olarak algılandığı ve kabul edildiğini düşündüğüm gibi, Birleşik Krallık mühendislik mesleğinin Kıta Avrupası, ABD ve Kanada'daki ve diğer ülkelerdeki eşdeğerlerine tanınan aynı prestij ve statüyü çekmediği için ilgi çekicidir. yargı ve diğer meslekler için. Ve tartışma, genellikle verimsiz bir şekilde, "mühendis" teriminin kullanımına ilişkin bir tartışmaya dönme eğilimindedir. 

“Yetkili Mühendis” terimi, elbette, bu unvanı kullanma hakkına sahip tek kişi olan kayıtlı Chartered Engineers ile sınırlı olan unvanın kullanımı ile korunmaktadır. Bu bakımdan mesleğin aslında korunduğu ileri sürülmektedir. Bu nedenle, altta yatan argümanın, yeterlilik seviyelerinden ziyade mesleğe atfedilen sosyal statü ve tanınma veya bunun eksikliği ile ilgili olduğundan şüpheleniyorum. Ve bunun anlamı, “mühendis” teriminin yaygın ve konuşma dilindeki kullanımının mesleğin statüsünü baltalamaya hizmet ettiğidir.

Bir başka eleştiri de, bazılarına göre, bölgecilik yoluyla mesleğin algılanan düşük statüsüne katkıda bulunan ve uzun yıllar boyunca mesleği desteklemek için ortak bir tutum benimsemedeki başarısızlığa katkıda bulunan mühendislik kurumlarının performansıyla ilgilidir.

Mesleği yükseltme girişimleri arasında, Sir Monty Finniston'ın kurumları yeniden yapılandırmaya ve daha geniş tabanlı bir eğitim sistemi uygulamaya çalıştığı 1979 Finniston Raporu yer almaktadır. Finniston, önerilerini uygulamadaki başarısızlığı şu şekilde tanımladı: "İstediğim şey bir değişim motoruydu - Bunun yerine, ayrık hatlarda hareket eden bir şöntümüz var." Sorunun bugün de devam ettiği göz önüne alındığında, Finniston'ın görüşüne sempati duymaktan başka bir şey gelmiyor.

Diğer eleştirmenler, Alman mühendisler ve hükümetleri arasındaki özünde yakın ilişki ve Birleşik Krallık'ın bu açıdan ne kadar acıklı bir şekilde eksik olduğunu ve bu sorunun bir örneği ve Birleşik Krallık'taki mesleğin düşük statüsünün bir örneği olarak gösterilmektedir.

Konuyla ilgili ilginç ve sıklıkla tekrarlanan bir yaklaşım, 1981'de yayınlanan bir iddiadır. New Scientist dergi; Lord Weinstock ve GEC'nin hükümeti ve IEE'yi mühendislerin statüsünü iyileştirmeye ve Finniston Raporunun kabul edilmesine karşı uygunsuz bir şekilde etkilemeye çalıştıklarını, bunun anlamı daha yüksek statünün daha yüksek ücret anlamına geleceğiydi.

GEC ve Lord Weinstock, o zamanlar Birleşik Krallık'taki en önemli mühendis işvereni olarak kabul edildi, yayıncıya iftira davası açtı ve bir jüri GEC (ciro 600 milyon £) 500 ve Lord Weinstock £ 40,000 tazminat verdi. O zamanlar, Weinstock'un GEC'nin işleyişine ve yönetimine tutumlu bir yaklaşım benimseyen, kötü şöhretli sert burunlu bir iş adamı olarak görülmesi bakımından iddiaların bir miktar ağırlık taşıdığı algılanıyordu. Yargıç jüriye, Lord Weinstock'un, halkın herhangi bir üyesi gibi, Finniston'ın tavsiyeleri hakkında bir görüş ifade etme hakkına sahip olduğunu tavsiye ederken, savunma avukatı, insanların hükümete yaklaşma yetkisine sahip olduklarında, oy sandığı yoluyla değil, doğrudan mektuplar, işleri GEC gibi saf şirket çıkarı temelinde değil, ulusal çıkar temelinde değerlendirme sorumluluğu olabilir (Weinstock'un o zamanki Başbakan Margaret Thatcher dahil olmak üzere hükümet bakanlarıyla doğrudan iletişim kurduğu biliniyordu). , Birleşik Krallık savunma tedarik sözleşmeleriyle ilgili olarak).

Finniston'ı, Finniston'ın başarısızlığını bir yabancı olarak algılanmasına ve içeriden reform yapmayı amaçlamasına bağlayarak, kurumları bu kez içeriden sağlamlaştırmaya çalışan Sir John Fairclough tarafından takip edildi. Ancak, tek somut sonuç Mühendislik Konseyi'nin oluşturulmasıydı.

Diğer mesleklere bakıldığında “mimar” unvanının kullanılması düşünülebilir. Bu, Birleşik Krallık'ta 1997 Mimarlar Yasası kapsamında korunmaktadır, ancak Yasanın yeterlilik hükümleri şu anda Grenfell Tower trajedisinin ardından Bina Güvenliği Yasası kapsamında güçlendirilmektedir.

tarafından mesleğin 2016 anketi Mühendis dergisi, ankete katılanların %31'inin “mühendis” teriminin yetkili kişilerle sınırlandırılması gerektiğine inandığını tespit etti; %28'i endüstri birliklerinin çalışan mühendisleri lisanslaması gerektiğine inanıyor; %26'sı mühendisliğin bu tür korumaların etkili olması için çok geniş olduğuna inanıyor; kalan %15 ise kendilerine sunulan seçeneklerden hiçbirini kabul etmemiştir. Ankete verilen yanıtlar, yalnızca yetkili kişilerin “mühendis” unvanını kullanması gerektiği görüşünden, basitçe kayıtsız olan veya hiç umursamayanlara kadar uzanan güçlü bir tartışma yarattı.

En son müdahale, mevcut hükümetin “yüksek üretkenlik, yüksek ücretli Britanya” özlemini ihtiyatla karşılayan ve “ücretleri düşük kaliteli mal ve hizmetlere indirgemek” olarak gördüğü önceki politikalardan yakınan Lord Sainsbury'nin müdahalesidir. dünya pazarlarında ucuza satılabilir.” Sainsbury, hükümetin söylemini memnuniyetle karşılarken, hedeflere ulaşmanın hem hükümetin hem de endüstrinin oyunlarını yükseltmesini gerektireceğini ve bunun bir parçası olarak, yüksek vasıflı mühendislerin ve bilim adamlarının işe alınmasını ve bunların gelişimine yatırım yapılmasını içereceğini kabul ediyor.

Sainsbury, bir endüstriyel stratejinin önemini ve imalat sektörünün ve hükümet Ar-Ge bütçelerinin genişletilmesinin önemini savunurken, geleneksel imalat sanayilerini ve iyi ücretli istihdamı düşük ücretli hizmet ekonomisi ve düşük vasıflı bir hizmet ekonomisi ile değiştirmekle ilgili önceki sosyo-ekonomik hatamızı yansıtırken, düşük ücretli istihdam.   

Tarihsel olarak, Britanya bazı harika mühendisler yetiştirmiştir. Memleketim Birmingham'ın üç eski sakinine bakıyorum: Sir Alec Issigonis, Dr. Alex Moulton ve Sir George Turnbull, hepsi de çok kötülenen BMC/British Leyland (BL) otomobil firmasıyla ilişkilendirilmişti. Issigonis, şüphesiz en başarılı İngiliz otomobil tasarımı olan Mini'nin tasarımıyla ünlüdür ve 1999'da yapılan bir ankette 20. yüzyılın en etkili ikinci otomobil tasarımı seçilmiştir. Moulton, otomotiv tasarımında artık dünya çapında uygulanan hidrolastik süspansiyon sistemini üretmiştir. Moulton ayrıca, bir dizi başka yeniliğin yanı sıra Moulton Bicycle'da modern bisikletin mucidi olarak da ünlüdür ve Britanya'nın en üretken ve etkili tasarımcılarından/mühendislerinden biri olarak kabul edilir. Belki de daha az bilinen Turnbull, BL'nin gelecekteki lideri olarak ilan edilmişti (ancak daha sonra bir muhasebeci lehine göz ardı edilmişti), daha sonra BL'den istifa eden ve Kore'ye Hyundai'nin otomotiv üretim operasyonunu ve ardından İran'ın National Motor Co.'sunu kurmak için giden bir usta üretim mühendisiydi, ardından Talbot UK'nin başkanı olarak İngiltere'ye döndü ve ardından büyük yatırım bankalarını yönettiği şehre taşındı (mühendislerin finans yapabileceğinin kanıtı). 1977'de Michael Edwardes, hükümet tarafından BL'yi çözmek için atandı ve 1982'de Thatcher hükümetinin BL ve İngiltere otomotiv endüstrisine uzun vadeli stratejik destek sağlamayı reddetmesi nedeniyle istifa edene kadar iyi bir iş çıkardı (aslında bugün çağrılan Endüstriyel Politika). Kendime İngiliz endüstrisinin bu kadar yetenekli mühendisleri ve yöneticileri nasıl reddedebildiğini soruyorum.

Kendi sektörümüze ve hobilerimden birine geri dönersek, BS7255 2012'nin “Yetkili Kişi” terimini kullanmaya devam ettiğini not ediyorum (başlangıçta 1989 yayınında kullanılmış, görünüşe göre BS5655-1 1979'daki “yetkili kullanıcı” terimine dayanmaktadır ve daha sonra, farklı hükümlerle de olsa, müteakip 2001 revizyonunda). 2021 versiyonunda ayrıca "yetkili kişiler", "yetkili ve eğitimli kişi(ler)" ve "yetkili ve yetkin kişi(ler)" görüyoruz, bunların üzerinde "yetkili talimat" ve "yetkisiz yeniden bağlantı" (elektrikli enerji) ile birlikte, değişikliklerle ilgili olarak “uygun şekilde yetkilendirilmiş ve okunaklı bir şekilde devre şemalarına kaydedilmiştir”.

Neredeyse herkesin “yetkili kişi” olabileceğini belirten bir ifadenin dahil edilmesi, bu kişi ve kuruluşların yaratılmasını bir şekilde baltalamaktadır:

“Şantiye acil durum ve ilk yardım prosedürlerine ilişkin açık yazılı talimatlar, şantiyeden sorumlu olanlar, yani mal sahibi veya ana yüklenici tarafından çalışanlara, ziyaretçilere, yüklenicilere ve diğer yetkili kişilere verilmelidir.”

BS EN 81-20'de “yetkili kişi” resmi olarak “kullanıcı” olarak kabul edilen “yetkili kişi” (0.2.2.1,a) ve resmi tanımda “kuruluşun iznine sahip kişi” olarak tanımlanmıştır. Bakım, kontrol veya kurtarma işlemleri için kısıtlı alanlara (makine mahalleri, makara daireleri ve asansör kuyusu) erişmek için asansörün çalıştırılması ve kullanılmasından sorumlu olan gerçek veya tüzel kişi. Hepsi gobbledegook'a çok benziyor!

Ayrıca “yetkili olmayan kişi”, “yetkili olmayan kişi” (tireleme veya eksikliği bir farkın göstergesi mi?) ve “yetkisiz kişi” ile birlikte rolü tanımlanmamış bir “sorumlu kişi” var.

Hepsini kapsayacak şekilde, "yetkili"nin yazılışı (kabul edilen İngilizce ifadesi), belirtilen tüm Standartlarda ABD/Kanada "yetkili" ifadesi ile birlikte görünür. Pedantik belki, ama kesinlikle bir İngiliz Standardı İngilizce olarak hazırlanmalı mı?

BS EN 81-20'nin bir etkisi, yalnızca BS EN 81-20 gerekliliklerine uygunluğun Asansör Düzenlemeleri 2016'nın gerekliliklerini karşıladığı düşünüldüğünde, “yetkili kişi” teriminin kanunda tanımlanmış olmasıdır. asla mahkemede test edilmeleri gerekmeyecek.

BS EN 81-20 ayrıca “uygun şekilde eğitilmiş, bilgi ve pratik deneyime sahip kalifiye, asansörün bakımını yapmak veya kontrol etmek veya kullanıcıları kurtarmak için gerekli işlemleri güvenli bir şekilde yürütmek için gerekli talimatları veren” yetkin bir kişiye de sahiptir. Kişi” yetkilerinin kapsamı bakımından yetkili kişi olmalıdır. “Yetkili Bakım Görevlisi” ile de karşılaşıyoruz.

Ve elbette, bu kişilerin hiçbiri, daha yaygın olarak Sigorta Müfettişi olarak adlandırılan LOLER 1998 kapsamındaki Yetkili Kişi ile karıştırılmamalıdır.

Eleştiri, “Sigorta Müfettişi” veya aydınlanmış zamanlarımızda daha tartışmalı olarak “Sigorta Adamı” teriminin sürekli kullanımına yöneliktir. Ancak gerçek şu ki, bu terimler “Yetkili Kişi” terimlerinden daha yaygın olarak kabul edilmekte ve anlaşılmaktadır ve nispeten yakın zamanlara kadar “Sigorta Adamı” kadın müfettişlerin ve/veya yetkin kişilerin nadir olduğu gerçeğini yansıtmaktadır. Asansör ve makine sektörünün dengeli bir iş gücü elde etme açısından kat etmesi gereken bir yol olmasına rağmen, bu durum artık değişti. Bununla birlikte, pek çok yetkin kişinin sigortaya dahil olmaması ve artan sayıda kadın olması nedeniyle “Sigorta” ve “Erkek” terimlerinin artık doğru olmadığını söylemek adil ve doğrudur.

Uçak endüstrisinde uygulanan bir sektördeki mühendislerin lisanslanması argümanı, mühendislerin ve teknisyenlerin (veya hangi unvan uygulanacak olursa olsun) kendi özel seviyelerinde, güvence altına almak için uygulanan bir kontrol seviyesiyle lisanslanabilmesi bakımından çekici bir argümandır. yetkinlik ve bunun asansör sektörüne fayda sağlayacak bir şey olduğunu öneriyorum. Gerçekten de, asansör endüstrisindeki yeterliliğin herhangi bir uygun kontrolünün olmaması, yakın tarihli bir davada sorgulandı ve lisanslama, ortaya çıkan endişeleri hafifletmenin yanı sıra, asansörün statüsü, eğitimi ve genel yetkinliği üzerinde faydalı bir etkiye sahip olmanın bir yolunu bulacaktı. Sektörümüzde çalışanlar.

Yine de, CIBSE Çıraklık Programının farklı seviyelerinde bir Son Nokta Değerlendiricisi olduğumdan bu yana iki yıldan fazla bir süredir doğrudan gözlemlediğim ve bu kapsamda gençlerin ulaştığı yüksek standartları gözlemlediğim ilerleme işaretleri var. plan ve geleceğin mühendisleri kimlerdir. Programın asansör endüstrisinde LEIA aracılığıyla başlatılacağını görmek yüreklendiricidir ve bu ne kadar erken kurulur ve yürütülürse o kadar iyidir. Asansör mühendisleri (veya asansör teknisyenleri, montajcılar, teknisyenler veya hangi unvan uygulanacak olursa olsun) için zorunlu bir resmi yeterliliğin getirilmesinde, sözde “Asansör Mühendisleri” olarak adlandırılan tüm önemli pratik engellerin olması gerektiğini öngörmüyorum. şimdi İngiltere'de çalışmak, 5 yıldan fazla bir süre önce almak zorunda kaldığım J25 ve J6/40 eğitimini veya bunların yerine geçen NVQ'ları tamamlamalıydı ve sözde büyükbaba haklarına sahip olanlar şimdi emekli oldu. Asansör endüstrisinde tanınmış bir yeterliliğin (belki de elektrikçiler için geçerli olana benzer) tanıtılmasının zamanı gelmiştir ve tüm paydaşlara fayda sağlayacak bir reformdur.     

Standartlarla ilgili argümanların ve tartışmaların yapacak daha iyi bir şeyi olmayanlar için bir odak sağlama amacına hizmet edebileceğini varsaysam da, daha geniş bir anlayışa yardımcı olmaları açısından bu yaratılmış rollerin çoğunun etkinliğini sorguluyorum ve / veya ekipmanın güvenli ve etkili yönetimine yardımcı olmak.

“Mühendis” unvanının kullanımına ilişkin tartışmalar da aynı derecede sıkıcı olabilir. Bununla birlikte, İngiltere toplumunda “Mühendis” ve mühendislik mesleğinin statüsü sorunu, 40-50 yıl önce olduğu kadar bugün de önemlidir ve şaşırtıcı bir şekilde çözülmeden kalmaktadır. Sosyo-ekonomik değişimin meydana geldiği zaman içinde bu yıkıcı noktalardan birine ulaştıysak, bir meslek olarak Grenfell Soruşturmasından kaynaklanan ve Derece Çıraklık Programlarına ve , COVID-19 ve Brexit'in yıkıcı etkilerinin ardından hükümeti ve mesleği harekete geçirmeye çalışın. Tartışmanın uzun ömürlülüğü ışığında, yine de şüphelerim var.