Şikago'da 50 Yıllık Asansör Muayenesi Deneyimi

Anthony DiBiase ve Frank Cervone, EIS'i Chicago bölgesinin en güvenilir isimlerinden biri haline getirdiler ve bu süreçte şehrin VT sektörünün dönüşümüne tanık oldular.

Sara Korolevich tarafından

Anthony DiBiase, evinde John Hancock Center'ın bir fotoğrafını saklıyor. İnsanlara bunun neredeyse kendisine kalp krizi geçirtecek bina olduğunu söylemeyi seviyor. DiBiase bu yorumu mizahla yapıyor, ancak bu, Chicago'daki büyük bir kulede dikey ulaşımı (VT) yönetmenin zorluklarını yansıtıyor. DiBiase, yaklaşık 30 yılını bu binada geçirdi; bir tamirci, bir süpervizör ve sonunda Asansör Muayene Hizmetleri (EIS) şirketinin sahibi olarak. Bu yılların bazıları, hafta sonları arızalanan bir ekspres asansör için tamir ekibi bulmak için telaşla geçen çağrılarla ve telefonun diğer ucunda sabırsızca bekleyen bir müşteriyle geçti.

Uzun süredir iş ortağı olan Frank Cervone'nin de bu hikayeye dair kendi versiyonu var. Onun hikayesi, Loop'ta bulunan ve şu anda Aon Center olarak bilinen 83 katlı Standard Oil Binası'nda geçti. Cervone, inşaat sırasında projede çalıştı ve 1970'lerin başlarında yeni asansör ekipmanlarının halkın kullanımına açılmasına yardımcı oldu.

Kule, onu o dönemde mevcut olan en yeni ekipmanlardan bazılarıyla tanıştırdı. Cervone, "Muhtemelen birkaç yılımı, ara ara da olsa, o binada geçirdim," dedi.

DiBiase ve Cervone, birlikte yaklaşık 50 yıl boyunca Chicago'nun asansör sektöründe mekanikçi, süpervizör, lisanslı müfettiş olarak ve çeyrek yüzyıl boyunca da EIS'in sahipleri olarak görev yaptılar. EIS'i, VDA'nın bir parçası olmadan önce bölgenin en güvenilir isimlerinden biri haline getirdiler (ELEVATOR WORLD, Kasım 2024). Bu süreçte, ekipmanların, yönetmeliklerin ve denetim mesleğinin neredeyse tanınmayacak kadar değiştiğini izlediler ve bu değişimi içeriden şekillendirmeye yardımcı oldular.

Hidrolik Asansörler Su Üzerinde Çalıştığında

Cervone, hidrolik asansörlerin yağ yerine suyla çalıştığı ve röle panellerinin koca bir odayı doldurabildiği 1961 yılında asansörler üzerinde çalışmaya başladı. Kariyerinin başlarında aynı röle odalarında çalışan DiBiase, "Onlara ulaşmak için merdiven gerekirdi," dedi. "Bunun, aynı büyüklükteki bir binada komple kontrol ünitesinin bir dosya dolabı boyutunda olması şeklinde evrimleştiğini gördük."

DiBiase'nin söylediğine göre Chicago, binalarının çoğunun yüksek hızlı, yüksek katlı asansörlere ihtiyacı olduğu için, en yeni ekipmanları -hatta bazen deneysel ekipmanları bile- ilk önce alma eğilimindeydi. Açıldığında ülkenin en hızlı asansörlerinden bazılarına sahip olduğunu hatırladığı Hancock Center da bunun bir örneğiydi.

Cervone'nin Standard Oil Binası farklı bir nedenle akılda kalıcıydı: Bölgedeki çift katlı asansörlerle inşa edilmiş nadir binalardan biriydi; esasen iki kabin üst üste yerleştirilmiş ve tek bir asansör boşluğunu paylaşıyordu. Bir yolcu bir katta binerken, üst kattaki kabinde bulunan bir başka yolcu bir sonraki kata çıkabiliyordu; bu tasarım, binanın iki ayrı lobisiyle bağlantılıydı ve yoğun saatlerde 80'den fazla katın hızla boşaltılmasına yardımcı olmayı amaçlıyordu. Yaklaşık on yıl içinde, tüm sistem binanın geri kalan kontrol üniteleriyle birlikte modernize edildi.

O'Hare: Chicago'nun En Yoğun Vermont Havalimanı

DiBiase ve Cervone'ye Chicago'nun en yoğun asansör ve yürüyen merdivenlerinin nerede olduğunu sorarsanız, hemen gökyüzünün ötesine, EIS'in yaklaşık sekiz yıldır ekipmanları incelediği O'Hare Uluslararası Havalimanı'na işaret edeceklerdir. Her yıl 80 milyondan fazla yolcu ve 46,000 havalimanı çalışanı O'Hare'den geçiyor ve bu da havalimanını şehir içinde bir şehir gibi işlev görmesini sağlıyor. DiBiase, "EIS'in bu asansörleri incelediği süre boyunca hiçbir yaralanma kazası yaşanmadığını gururla söyleyebiliriz ve bunda rol oynamış olmaktan mutluluk duyuyoruz" dedi. İkilinin müşteri listesinde ayrıca Chicago bölgesindeki üniversite kampüsleri de yer alıyordu; bunlar arasında Chicago Üniversitesi, Loyola ve Northwestern Üniversitesi de vardı ve buralarda yoğun, bazen de tehlikeli öğrenci trafiği kendine özgü bir gözetim gerektiriyordu.

Hastaneler farklı bir baskı türü getiriyordu. Northwestern Memorial Hastanesi'nin altı ana binasında asansörler günün her saati çalışırken, ofis kulelerinde trafik saat 17:00'den sonra azalıyordu. DiBiase, sedyelerde yatan hastaların asansörlerde mahsur kaldığı durumları hatırlayarak, "Hastanelerde sürekli diken üstündeydik çünkü doktorlar, hemşireler, ziyaretçiler ve tüm personel günün her saatinde asansörlere bağımlıydı" dedi.

Alışverişe Duramıyorum

Ve her yıl, Şükran Günü'nden Yeni Yıla kadar, ikili dikkatlerini Chicago'daki alışveriş merkezlerinin, özellikle de Water Tower Place'in içindeki yürüyen merdivenlere çevirdi. DiBiase, "Tüm bu artan hareketlilik ve yaya trafiği, bakım ekiplerinden dikkatli bir ilgi gerektiriyor; kimse yoğun tatil alışveriş sezonunda yürüyen merdivenlerin arızalanmasını istemez," dedi.

İkilinin en unutulmaz incelemelerinden bazıları, kelimenin tam anlamıyla sahne arkasında ve Şikagoluların çoğunun tanıyacağı asansör boşluklarından çok uzakta gerçekleşti. DiBiase, Civic Opera House'da sahne arkasına gidip sahnenin altına baktığını hatırlıyor. "Bana, oyuna bağlı olarak sahneyi farklı seviyelerde yükseltip alçaltan asansör pistonlarından oluşan bir orman gibi görünüyordu," dedi. "Böyle bir şeyi başka hiçbir yerde görmedim."

Field Müzesi'nde yapılan bir inceleme, DiBiase'ye Michigan Gölü'nün altından geçen tünellere nadir bir erişim imkanı sağladı; bu tüneller bir zamanlar binadan kül taşımak için kullanılıyordu. "Oraya inmek çok nadir bir fırsat," dedi. "Gerçekten görülmeye değer bir manzara."

Gizli Bir Chicago

Cervone'nin kendi gizli Chicago'su daha da geriye, şehrin imalat çağına dayanıyor; o dönemde Batı Yakası'ndaki Sears, Roebuck & Co. kompleksi ve Schwinn Bisiklet fabrikası, işçileri ve ürünleri binalar arasında taşımak için büyük yük ve servis asansörlerine güveniyordu. Cervone, "Bir zamanlar burası büyük bir imalat şehriydi" dedi. Bu binaların çoğu ve içlerindeki asansörler çoktan yok oldu; yerlerini yıllar içinde modern, yüksek hızlı asansörlerin çalıştığı ofis kuleleri aldı.

DiBiase ve Cervone'nin ilk yıllarından itibaren anlattığı Chicago asansör sektörü, büyük ölçüde dürüstlük esasına dayalı bir sistemle işliyordu. Bina sahipleri, asansör servis sağlayıcılarıyla kendi ekipmanlarını test etmeleri ve evrakları postayla göndermeleri için sözleşme yapıyordu; kimse bunu doğrulamıyordu.

Bu durum, Illinois eyaletinin yaklaşık yirmi yıl önce kendi asansör güvenliği bölümünü kurmasıyla değişti; her asansöre benzersiz bir numara atandı, yıllık denetim zorunluluğu getirildi ve sonunda her güvenlik testinin şahitli olarak yapılması şart koşuldu. DiBiase, "Eyalet şahitli denetimi getirdiğinde, bazı ekipmanların asla geçemeyeceğini gördük" dedi. Buna örnek olarak, eksik parçaları olan güvenlik sistemleri ve basınç tahliyesini kontrol etmek için portu olmayan hidrolik asansörler gösterilebilir. Cervone, eyalet denetiminin Illinois'te asansörleri daha güvenli hale getirdiğini söyledi. Cervone ayrıca, sendika kod eğitimleriyle desteklenen günümüzün mekanikçilerinin ve denetçilerinin, seleflerine göre kurallar hakkında daha fazla bilgi sahibi olduğunu da ekledi.

EIS, 1976 yılında şehrin hemen kuzeyindeki kasabalar için denetim işleri yapan iki Otis asansör müdürü tarafından küçük bir işletme olarak kuruldu. DiBiase ve Cervone sonunda şirketi ilk sahibinden satın aldılar ve sonraki on yıllar boyunca EIS'i Chicago bölgesinin en güvenilir denetim firmalarından biri haline getirecek itibarı inşa ettiler. Bugün şirket, yılda 15,000'den fazla üniteyi denetliyor.

Miras Yaşıyor

Her iki adamın da söylediğine göre, bu itibar her şeyden çok hizmete dayanıyordu. DiBiase şunları söyledi:

“Çağrıları 24 saat içinde geri aramayı bir prensip haline getirdik. [Bir şikayeti] altın bir fırsat olarak gördük. Bunu ele alma şeklimiz, bir müşteriyi sonsuza dek kazanabilirdi. Para kazanmaktan çok itibarımızı önemsedik.”

Cervone daha eski moda bir şeye işaret ediyor: şahsen orada bulunmak. Kendisi ve DiBiase, sadece hal hatır sormak için belediye ofislerine uğrarlardı; bu alışkanlığın, günümüzde büyük ölçüde bilgisayar ekranının arkasından yönetilen bir sektörde bulunmasının daha zor olduğunu söylüyor.

Bu miras, yeni sahiplik altında da devam ediyor. EIS artık VDA'nın bir parçası ve DiBiase, satın almanın şirketin kendi başına asla sahip olamayacağı kaynakları getirdiğini, ancak şirketi inşa eden kültürü bozmadığını söyledi. "VDA, organizasyonumuza sınırsız kaynak getiriyor... şirket müşteri hizmetlerine öncelik veriyor ve bu da Frank ve benim için gerçekten fark yarattı," dedi. Cervone, ikilinin geride bıraktığı Chicago ekibinin -ofis personeli de dahil olmak üzere- standardı yüksek tutacağından emin. "Müşteriler hala beni arıyor, hala Anthony'yi arıyor, sorular soruyorlar, sanki hala oradaymışız gibi," dedi. "EIS'e çok emek verdik. Büyümesini görmek istiyoruz."

Cervone'nin bir röle paneline ulaşmak için ilk kez merdivene tırmanmasının üzerinden elli yıl geçti ve Chicago'nun VT öyküsü hala yazılıyor; ancak EIS'in Chicago kökenli uzmanlığı artık VDA'nın ulusal platformuna katkıda bulunuyor ve DiBiase ile Cervone'nin yarım yüzyıl boyunca inşa ettiği aynı mükemmellik standardını ileriye taşıyor.