Asansör Kazaları 1870-1920 İstatistikleri

Bu iki bölümden oluşan Tarih serisinin ilki, erken dönem asansör veri kümelerini inceliyor.

Bu, 1870 ve 1920 yılları arasında ABD'de asansör güvenliğini inceleyecek olan iki makaleden ilkidir. Bu ayın odak noktası kaza raporlaması ve istatistikler; gelecek ayın makalesi kaza nedenlerini ele alacak. Bu soruşturmanın itici gücü, kısa bir süre önce, uzun bir başlığı olan 32 sayfalık kısa bir broşürün edinilmesiydi: Asansör Tehlikeleri: Aralık 401'ten Mart 1904'ya kadar Chicago ve Cook County'de 1916 Ölümcül Yük ve Yolcu Asansörleri Kazası Chicago ve Cook County Kamu Güvenliği Komisyonu tarafından yayınlandı. Gerçek şu ki bir tek büyük metropol alanı 40 yıllık bir süre içinde yılda ortalama 10 asansör ölümü, asansör güvenliği hakkında yeni soruları gündeme getirdi.

Dikey taşımacılık endüstrisinin güvenliğe olan bağlılığı, başından beri tarihinin kritik bir yönü olmuştur. Ancak, tam olarak araştırılmamış bir soru, bu uzun süredir devam eden taahhüdün etkinliği ile ilgilidir. Bu sorunun yanıtları, güvenilir kapı kilitleme öncesi ve sonrası olarak tanımlanabilecek asansör güvenlik tarihinin birincil dönemleri ile ulusal asansör öncesi ve sonrası güvenlik kodları incelendiğinde farklılık göstermektedir. Bu dönemler örtüşse de, ortak nokta, 1920'lerden önce, belirli asansör güvenliklerini zorunlu kılan hiçbir ulusal standart veya düzenlemenin mevcut olmamasıdır. Ayrıca, bu dönemde hiçbir ulusal kaza istatistiklerinin resmi olarak toplanmadığını ve tek tek eyaletlerin ve şehirlerin çok çeşitli veri toplama ölçütleri kullandığını belirtmek de önemlidir. Bu nedenle, bu araştırma için incelenen veri kümeleri 1870'den 1920'ye kadar olan dönemi temsil ederken, birçok durumda parça parçadırlar (daha fazla araştırmaya ihtiyaç olduğunu gösterirler) ve bu nedenle hikayenin tamamını anlatmazlar.

19. yüzyılın en kapsamlı veri setlerinden biri, New York City'deki (NYC) asansör ölümleriyle ilgilidir. 1870'den başlayarak, Sağlık Bakanlığı'nın yıllık raporları, asansörle ilgili ölümleri de içeren “kaza veya ihmal”den kaynaklanan ölümlere ilişkin istatistikleri içeriyordu. Bu veriler 1870'den 1894'e kadar tutarlı bir şekilde rapor edildi ve asansörle ilgili ölümlerin sayısında yavaş ama istikrarlı bir artış olduğunu ortaya koyuyor (Tablo 1). Bu artış muhtemelen bu dönemde asansör kullanımındaki artışın yanı sıra şehrin nüfusunun büyümesini de yansıtıyor. 1895-1899 için tam bir veri seti bulunmamakla birlikte, 20. yüzyılın ilk on yılına ait veriler de asansör ölümlerinin sayısında bir artış olduğunu ortaya koymaktadır (Tablo 2). NYC'nin önemli bir bölümündeki kazalarla ilgili ayrıntılı bilgiler, Manhattan İlçesi için New York Şehri Binalar Bürosu tarafından 1911 ve 1920 yılları arasında yayınlandı. Bu kaynak, yolcu asansörlerini yük asansörlerinden ayırmış, ölümlü ve ölümcül olmayan kazaları içermiş ve yılda “hizmette olan” yolcu asansörlerinin sayısını listelemiştir (Tablo 3).

Bulunan bir sonraki en büyük veri seti, Chicago Sağlık Bakanlığı tarafından 1881'den 1905'e kadar bir araya getirildi (Tablo 4). Yılda ölüm sayısı NYC'de bulunan aynı modeli takip ediyor: 1881'den 1890'a kadar yılda ortalama 13 ölüm oldu. Bu, sonraki 15 yıllık dönemde yılda 10 ölüme yükseldi ve 17'den 1901'e kadar yılda ortalama 1905 ölüm oldu. Asansörle ilgili ölümlerle ilgili bilgiler de Chicago ve Cook County Coroner's Office tarafından toplandı. 1914'te Chicago ve Cook County Kamu Güvenliği Komisyonu ile ortaklaşa hazırlanan ve Aralık 1904'ten Mart 1916'ya kadar asansör ölümlerini inceleyen bir rapor yayınladılar. Raporda, ölümlü kaza istatistiklerinin yanı sıra asansör tipi, kaza yeri ve mağdur kimliği (Tablo 5-8). Mağdurların yaşı da belirlendi ve bu, bu kazaların çoğunun trajik doğasını vurgulayan bir gerçek (Tablo 9).

NYC ve Chicago için farklı veri kaynakları (Sağlık Departmanları, Binalar Bürosu ve Adli Tıp Kurumu), bu ilk soruşturmanın kapsamı dışında veri toplama, ölçümler ve raporlama hakkında sorular ortaya çıkarmaktadır. Benzer sorular, 1908'den 1919'a kadar Philadelphia'daki asansör kazaları için birincil veri kaynağına yöneltilebilir. Bu veriler, Asansör Denetleme Bürosu (Nisan 1908'de kuruldu) tarafından toplandı ve ölümlü ve ölümcül olmayan kazalar hakkında bilgi içeriyordu (Tablo 10). Bu veri seti ayrıca 1911-1918 için asansör kullanımı (yolcu veya yük) ve asansör tipi (elektrik, hidrolik, kayış veya el gücü) ile ilgili bilgileri de içeriyordu (Tablo 11).

Soruşturma altındaki dönem boyunca, tek tek devletlerin kaza verilerini toplaması da yaygındı. Bunlar, her tür asansörü kapsayan geniş koleksiyonların yanı sıra, fabrikalar ve endüstriyel ortamlar gibi veri toplamanın belirli kullanımları hedeflediği örnekleri içeriyordu. Şimdiye kadar keşfedilen eyalet çapındaki en kapsamlı veri seti, Massachusetts Bölge Polis şefinin 1886-1913 yıllarına ait yıllık raporlarında bulundu. Bu veriler, tüm eyalet için kaza istatistiklerini içeriyordu. 1890'dan itibaren, raporlar ölümcül ve ölümcül olmayan kazaları tanımladı (Tablo 12).

Bu süre zarfında hiçbir ulusal devlet kurumu asansör kaza istatistikleri toplamazken, ABD Standartlar Bürosu ile ilişkili araştırmacılar tarafından ulusal bir veri seti oluşturmak için çaba sarf edildi. Bu çalışma, elektrik mühendisi Charles E. Oakes ve makine mühendisi John A. Dickinson tarafından yürütüldü ve 1921'de yayınlandı. Standartlar Bürosu'nun Teknolojik Belgeleri, No. 202: Asansör Kilitleri Araştırmasının Sonuçları ve Asansör Kaza İstatistiklerinin Analizi. Oakes ve Dickinson, belki de (raporlama ajanslarının, yöntemlerinin ve ölçütlerinin çeşitliliği nedeniyle) resmi veri toplamanın imkansızlığını kabul ederek, kapsamlı (ama kesinlikle bilimsel olmayan) bir yaklaşım benimsediler. Ocak 1913-Temmuz 1918 için kaza verilerini toplamak için kırpma bürolarını kullandılar.

Artık daha yaygın olarak medya izleme hizmetleri olarak bilinen kırpma büroları, çok çeşitli gazete ve dergilere abone olan işletmelerdi. Örneğin, NYC'nin Romeike Press Clipping Service, kullanıcılara 3,000'den fazla gazete ve 1,000 dergiye erişme sözü verdi. Bir müşteri, asansör kazaları gibi belirli bir konuda makaleler talep edecek ve kırpma bürosu malzemesini tarayacak ve o sırada uygun makaleleri kelimenin tam anlamıyla kesip kesip müşteriye gönderecekti. Oakes ve Dickinson tarafından bir araya getirilen ve analiz edilen kupürler, asansör kazalarına ilişkin ilk ulusal veri setini sunmalarını sağladı. Bu istatistikler, ölümlü ve ölümcül olmayan kazaların yanı sıra kazanın “türünü” ele almıştır (Tablo 13). İkinci kategori biraz geneldi, çünkü kamusal, yarı kamusal ve endüstriyel olarak tanımlandı. Veri toplama metodolojisi biraz şüpheli olsa da, bu yaklaşımın asansörle ilgili 971 ölüm ve 1,386 yaralanma (tümü beş buçuk yıllık bir süre içinde meydana gelen) hakkında bilgi vermesi gerçeği, bu durumun ciddiyetini ortaya koymaktadır. 20. yüzyılın başlarında bu sorun.

Bu önemli konuya ilk giriş için incelenen veri kaynaklarının birçoğu, basit kategorizasyonlardan ayrıntılı açıklamalara kadar kaza nedenleri hakkında bilgiler de içeriyordu. Bu materyal gelecek ay “Asansör Kazaları 1870-1920: Nedenleri”nde incelenecektir.