Asansör Muhafazaları ve Arabalar

İlk asansör kabinlerinin ve sistemlerinin tasarımında ve yapımında demir kullanımına bir bakış.

1899'da International Textbook Co. (Uluslararası Yazışma Okulları'nın yayın bölümü) Ornamental Ironwork adlı yeni bir kitap yayınladı. Konu şu şekilde tanıtıldı: “Yapı yapımında demir, biri yapısal diğeri dekoratif olmak üzere iki amaca hizmet etmek için kullanılıyor; ancak [o] ancak her iki amaç birleştirildiğinde mimari düşüncenin bir unsuru haline gelir.” Böylece, bu kitabın bilinmeyen yazarı, estetik değeri olmayan yapısal veya mühendislik amaçlı demir kullanımı ile demirin, gerçek doğasıyla hiçbir bağlantısı olmayan uygulamalı süsleme veya dekorasyon olarak kullanımı arasında ayrım yapmaya çalıştı. malzeme. Yazar, en iyi yaklaşımın “malzeme ve yapısal kullanımın dayattığı koşullarla tutarlı olacak bir sistem veya tasarım şeması geliştirmek” olduğuna inanıyordu. Bu ifade, kısmen, “modern” tasarımı neyin oluşturduğu fikrine ve malzemeleri doğal özelliklerine ve niteliklerine göre “gerçek” bir şekilde kullanma ihtiyacına ilişkin 19. yüzyıl tartışmalarından kaynaklanmaktadır.

Kitapta ferforje işçiliği, dökme demir işçiliği, dövme işçiliği, dökme demir merdivenler, büro parmaklıkları, yaprak ve yaprak işlemeler, kapılar ve çitler, pencere korkulukları, lambalar ve köşebentler, demir yapılar ve asansör mahfazaları işlenmiştir. ve arabalar. Yazar, normatif mağaza uygulamalarına özel önem vererek, tasarım ve inşaatın temellerine odaklandı. İkinci vurgu, resimlerin çoğunun, "bazı önemli binaların demir işlerinin hazırlanmasında kullanılmış" gerçek çalışma çizimlerinden türetilmesiyle sonuçlandı. Ne yazık ki, belirli “önemli binalar” tanımlanmamakla birlikte, 19. yüzyılın sonlarına doğru çalışan asansör kabinleri ve araba çizimlerinin birden fazla sayfasının varlığı, bu bağlamda açık demir işleme veya “kuş-ağaç” üzerine odaklanan benzersiz bir tarihi kayıt oluşturmaktadır. kafes” asansör kabinleri ve açık şaft muhafazaları.

“Asansör Mahfazaları” başlıklı bölümde, biri esas olarak dökme demirden, diğeri ise dövme demirden oluşan iki farklı koridor şaftı muhafazasının ayrıntılı açıklamaları yer almaktadır. Her durumda metin, ayrıntılardan kesitlere ve cephelere kadar çok sayıda çizimle desteklenirken, dökme demir muhafaza için üretilen set bu sistemlerin en kapsamlı açıklamasını sunuyordu. Yazar önce şaft muhafazası için dekoratif ızgara çalışmasının yapısını anlatmış ve ardından şaft kapısının yapısını ve genel tasarıma nasıl entegre edildiğini anlatmıştır. Sunumunun doğası, aşağıdaki giriş açıklamalarında ortaya çıkıyor:

“The shaft is formed by the main wall of the building in the rear, and fireproof partitions on the sides, the front only being of grille-work. An angle iron or a channel is usually set across the front of the wall at each floor ... the top of which is generally 4 in. below the level of the finished floor of the story above, although the location of these beams, being a matter that is determined in connection with the general structural framework of the building, varies materially in different structures. The enclosure work must, of course, be made to suit the positions of these beams on which it is supported, and the important point is their relation to the finished floor level. In fact, the principal measurements necessary to lay out the work are the width between the partitions, the distance from the finished floor to the top of the beams, the depth of the beams, and the height from floor to floor (which will generally be the same as from beam to beam).”

Izgara işi kurulumunu gösteren birincil çizimler, ızgara cephesinin birleşik bir yükseltisini ve kesitini, dikey bir bölümü ve bir planı içeriyordu. Ek resimler, giriş pervazının ve kornişin ayrıntılı bir çizimini ve kuyu kapısı açıklığının ayrıntılı bir çizimini içeriyordu.

Kuyu açıklığı, her biri 3 ft olan sabit bir panel ve kayar bir kapı ile donatıldı. geniş ve aynı dekoratif ızgara desenini kullandı. Çizimlerde otomatik kapı mekanizması bulunmadığından kayar panel görünüşte elle çalıştırılmıştır. Bununla birlikte, planın yakından okunması, menteşeli sallanan kapılar için ayrılmış tipik plan göstergesine benzeyen noktalı bir çizgi ve yay ortaya koymaktadır. Varlığı, bu tür kurulumların benzersiz bir özelliğini yansıtır. Normal çalışma koşulları altında, araca giriş, sürgülü kapı tarafından tanımlanan 3 fit genişliğindeki açıklıkla sınırlandırıldı. Bununla birlikte, daha büyük eşyaları taşımak için asansöre ihtiyaç duyulursa, sabit panelin arkasından geçen kayar kapı, sabit muadili arkasından tamamen geçecek şekilde serbest bırakılabilir, bu da sırayla serbest bırakılabilir, böylece kendisi ve sürgülü kapı açılır. kapı tek bir ünite olarak döndürülerek açılabilir, böylece asansör boşluğuna yaklaşık 6 fit genişliğinde bir açıklık sağlanır. Giriş pervazının ve kornişin ayrıntılı çizimi, eşik plakasının V-şekilli "açılı oluklar" içerdiğini, çünkü bunların "yüzeyin pürüzsüz olmasından daha iyi bir dayanak" sağladığını ortaya çıkardı.

“Asansör Kabinleri” başlıklı bölümde, biri “basit ve ucuz, inşaatı sağlam ve kullanışlı”, diğeri ise basitçe “daha ​​ayrıntılı” olarak tanımlanan iki asansör kabininin eşit derecede ayrıntılı tanımları yer aldı. tasarım. Yazar, asansör arabalarının "genellikle köşebent veya boru çerçeveden yapıldığını ve dokuma sepet ve bükülmüş demir ızgara işi ve kaydırma işi ile doldurulduğunu" gözlemledi. Sonuç, genellikle arabanın şeffaflığını vurgulayan perspektif çizimlerle gösterilen, açık bir kuş kafesi araba tipiydi. Aslında kitap, bu durumda "basit ve ucuz" araba tasarımını gösteren bu tipik görüntüyü içeriyordu. Tabii bu bağlamda görsele otomobilin nasıl ortaya çıktığını anlatan detaylı çizimler de eşlik etti. Bu çizimler, kabin boyunca dikey bir kesit, birleşik bir yatay bölüm, çatı planı ve çeşitli inşaat detaylarıyla dolu bir levhayı içeriyordu.

Araba çerçevesi, araba duvarlarını oluşturan ızgara işini alan küçük kanallarla donatılmış ferforje borulardan oluşuyordu. İç mekanda sığ, dikdörtgen çıkıntılar olarak görünen kılavuzlar, aynı zamanda bir tasarım fırsatı da sunuyordu. Her dikdörtgen çıkıntı, yüzeyin geri kalanı eğimli plaka cam aynalarla kaplanmış, sac levha panellerden (2 ft., 9 inç yüksekliğinde) oluşan bir tabana sahipti. Tavan ızgarası, kısa "basit bükülü şerit demir" parçalarından oluşuyordu. Arabanın zemini üç kat ahşaptan oluşuyordu: iki taban kat çam, üstte bir akçaağaç tabakası. Kalın, ahşap zemin 3-in ile yerinde tutuldu. Z çubukları ve çubukların alt flanşlarına dayanan bir “Rusya-demir” kalkanı (Rusya-demiri deyimi, paslanmaya karşı oldukça dayanıklı özel demir sac anlamına geliyordu). Araba, araca 2 ft., 7.75 inçlik dar bir açıklığa izin veren bir "sürgülü veya katlanır kapı" kapısıyla donatıldı. İlginç bir şekilde, arabanın tanımı, bu dar açıklığın, gerektiğinde şaft açıklığının genişliğini arttırma kabiliyetine nasıl karşılık geldiğine dair bir tartışma içermiyor.

Ornamental Ironwork, asansör muhafazaları ve arabalar hakkında çok sayıda ek inşaat detayı içerir. Bu bilgi hem asansör tarihi anlayışımızı genişletiyor hem de 19. yüzyılın sonları veya 20. yüzyılın başlarında asansörlerin korunması veya rehabilitasyonu ile uğraşan profesyoneller için faydalı olabilecek bir kaynak oluşturuyor. Bu malzeme aynı zamanda, dikey ulaşım teknolojisinin her zaman değişmez bir özelliği olan asansör yapımının ve çalışmasının karmaşık doğasının bir hatırlatıcısı olarak da hizmet eder.