Gurney Asansör, Birinci Kısım

1905 yılında Howard F. Gurney tarafından kurulan Gurney Elevator Co., önemli bir bağımsız bölgesel üreticiydi ve 20. yüzyılın ilk yıllarında bir endüstri lideri olarak kabul edildi. Şirketin tarihinin ilk “bölümleri”, artık normatif endüstri uygulamaları olarak kabul edilenleri içerir: mevcut bir asansör şirketinin satın alınması ve eski şirketin başarılı bir şekilde yeni bir şirkete dönüştürülmesi. Bu süreç, son teknoloji bir fabrikanın inşasını, yeni asansör sistemlerinin icadını ve yenilikçi bir pazarlama planının geliştirilmesini içeriyordu. Fabrikanın planlarının ve ayrıntılı açıklamalarının hayatta kalması, diğer önemli bilgi kaynaklarının hayatta kalması ve şirket faaliyetlerine ilişkin geniş yerel basın kapsamı ile birleştiğinde, bu şirketin ve 20. yüzyılın başlarında bölgesel asansör imalatının kapsamlı bir şekilde araştırılmasına izin verir.

Hikaye, 1850'de Honesdale, Pennsylvania'da Gilbert Knapp (1813-1893) tarafından Honesdale Demir ve Tarım İşleri'nin kurulmasıyla başlar. 1880'de şirket yerel bir tarihte "çok büyük bir iş" yapıyor olarak tanımlandı ve 1880'lerin bir noktasında asansör üretmeye başladılar. Şirketin başarısı, yakınlardaki Scranton, Pennsylvania'dan bir grup yatırımcının dikkatini çekti ve 1895 başlarında şirkette kontrol hissesi satın aldı. Yeni sahipler Mart ayında bir kurumsal tüzük başvurusunda bulundular ve işletme Ulusal Asansör ve Makina A.Ş.

Yeni sahipler ilginç bir gruptu, görünüşe göre hiçbirinin asansör sektöründe deneyimi yoktu. Mekanik yeteneklerinin tek kanıtı, şirketin genel müdürü Walter W. Wood'a verilen tek bir patentte bulunur: Asansörler ve Asansör Kapıları için Kilitleme Cihazı, ABD Patenti No. 553,379 (21 Ocak 1896). Patent, kabinin durakta olmaması durumunda kuyu kapısının açılamamasını sağlamak için tasarlanmış tipik bir güvenlik cihazını tanımlamaktadır. Bununla birlikte, sahiplerin endüstri deneyimi eksikliği, başarıya engel teşkil etmemiştir. Kasım 1897'ye kadar şirket, dambılatörlerin yanı sıra hidrolik, elektrik, kayışla çalışan, elle çalışan ve araba asansörleri inşa ediyordu. Ertesi yıl, Tribune of Scranton, şirketin “tüm yıl boyunca” çalışan “60 ila 75 kişi” istihdam ettiğini bildirdi. Gazete ayrıca şirketin asansörlerinin "New York'ta hazır bir pazar" bulduğunu da bildirdi.

Temmuz 1902'de Iron Age, şirketin yakın zamanda iki binanın inşaatını tamamladığını bildirdi: yeni bir iki katlı makine atölyesi (225 X 50 ft.) ve dökümhane (100 X 88 ft.). Dergi ayrıca binalardaki "güç iletiminin" "kayıştan elektrik motorlarına dönüştürüldüğünü" ve siteye "yeni bir aydınlatma ve üretim tesisi" kurulduğunu da kaydetti. Hatta geçen ay Tribün gururla “Milli Asansör İşleri”ni haber yapmıştı. . . Amerika Birleşik Devletleri'ndeki öncü asansör şirketi olmanın onurunu, fabrikalarını güç iletimi için elektrik motorlarıyla donatmakla onurlandırıyor.” Bu iddia teyit edilemese de, şirketin bu dönemde büyümeye devam ettiği ve bu büyümenin fabrika teknolojisindeki en son gelişmelere dayandığına şüphe yok. Bu çabalarla ilgili ticari başarı, Demir Çağı tarafından şu şekilde özetlendi: “Asansörler şirket tarafından Arjantin Cumhuriyeti, Brezilya ve Peru'ya sevk edildi. İç ticaret, eski tesisleriyle yapacaklarının çok ötesine geçti.”

Şirketin ticari başarısı, asansör sektörünün diğer üyelerinin de gözünden kaçmamıştı. Eylül 1901'de Tribune, "National Elevator Works'ün Otis Elevator Co tarafından satın alındığı" söylentisinin "hiçbir gerçeği" olmadığını bildirdi. Ancak, Otis aslında Ulusal Asansör ve Makine'yi satın almamış olsa da, nihai alıcısının ülkenin en büyük ve en tanınmış firmasıyla bağlantısı vardı. Ocak 1905'te Howard F. Gurney (1870-1942), National Elevator and Machine'de kontrol hissesi satın aldı. Gurney, 1892'de Stevens Institute of Technology'den makine mühendisliği derecesi ile mezun olmuştu. Mezuniyetin hemen ardından, Sprague Elevator Co.'da çalışmaya başladı. 1892 ve 1898 yılları arasında, teknik ressam, baş usta olarak çalışarak şirketin saflarında istikrarlı bir şekilde ilerledi. , mağaza şefi, inşaat şefi ve inşaat genel müdürü.

1898'de Otis, Sprague Elevator'ı satın aldı. Gurney, kariyerine Otis'te inşaat müfettiş yardımcısı olarak başladı ve kısa sürede elektrikli, hidrolik, buharlı ve kayışla çalışan asansörleri içeren "Chicago'nun doğusundaki tüm işlerden sorumlu" inşaat genel müdürü pozisyonuna yükseldi. Otis'teki görev süresi boyunca, Gurney iki patenti takip etti: Asansör Şaftları için Güvenlik Kilidi, 759,703 No.lu ABD Patenti (10 Mayıs 1904) ve Asansör Arabaları ve Karşı Ağırlıklar için Güvenlik Yakalama, 763,976 No.lu ABD Patenti (5 Temmuz 1904) . İlk patent, aynı zamanda bir Otis mühendisi olan Gurney ve Bror E. Westlin'e verildi. Gurney'nin bu patentler üzerindeki haklarını elinde tutabilmesi, özellikle de Otis'in patent haklarının bireysel mucitler yerine şirkete devredilmesi konusunda katı politikaları olduğu için, biraz şaşırtıcıdır. Şirket kurallarının bu olası "ihlal edilmesi", Gurney'nin daha fazla bağımsızlık istediğinin yanı sıra fikirlerine sahip olmak istediğinin bir göstergesi olarak görülebilir - şüphesiz kendi şirketini kurma arzusuna katkıda bulunan özellikler.

Mercantile ve Financial Times'ın 11 Mart 1905 tarihli baskısında Gurney, asansör endüstrisindeki "en iyi bilinen adamlardan biri" olarak tanımlandı ve National Elevator and Machine'i satın almasının işi daha da büyük bir başarıya götüreceğini öngördü:

“Sayın Gurney işin işlerini bizzat yöneteceği için, mülkiyet ve yönetim değişikliği kesinlikle ilerici bir değişiklik. Bu alandaki en bilgili adamlardan biri olduğunu ve Otis işinin gelişimi ile bağlantılı olarak yaptığı önemli çalışmaların muhtemelen iyi bilindiğini söylemek çok fazla değil. Aslında, asansör meseleleri hakkında uzun ve kapsamlı bir çalışma yaptı ve yeni şirketinde, özellikle Ulusal Asansör'ün zaten muhteşem ürünlerinin iyileştirilmesi ile bağlantılı olarak aklında olan bir dizi özelliğin açılışını yapacak. Ortak.”

Ancak Gurney bu maceraya istediği kadar sorunsuz başlamadı. Görünüşe göre anlaşmayı Ocak ayı sonunda kapattı. 10 Şubat'ta New York Times'ın "Kayıp Buluntular" bölümünde aşağıdaki ilan yayınlandı:

“Kayıp veya Çalınan Hisse Senedi: 1 Şubat veya yaklaşık olarak 68 Şubat 1 tarih ve 1905 No'lu National Elevator & Machine Co. Howard F. Gurney. İadesi veya geri alınmasına yol açan bilgiler için 25.00 ABD doları ödül ödenecektir. . . . Tüm kişiler, bu belgenin bulan tarafından herhangi bir müzakere veya transfer girişimine karşı uyarılır.”

Gurney, "National Elevator Co.'nun zaten muhteşem ürünlerini" geliştirme görevine hızla devam ederken, sertifikanın sonunda bulunduğunu (veya belki de basitçe yeniden yayınlandığını) varsaymak güvenlidir. Ancak, bu iyileştirmeleri gerçekleştirmeden önce Gurney, şirketinin ve ürünlerinin kalitesini kamuoyu önünde yeniden onaylamanın gerekli olduğunu hissetti. Kasım 1905'te Gurney, Real Estate Record & Guide'da (New York'ta yayınlanan) iki resim içeren bir reklam yayınladı. İlki, “Rakiplerimizin iddia ettiği gibi fabrikamız” başlığını taşıyordu (Şekil 1 ve 2). "Fabrikamız, Honesdale, PA'da OLDUĞU GİBİ" başlıklı büyük çizim, makine atölyesi, dökümhane ve diğer şirket binalarının dinamik ve doğru bir tasviriydi. Bu reklamın varlığı ilginç bir soruyu gündeme getiriyor: Gurney'nin bahsettiği rakipler kimlerdi ve neden bu kadar doğrudan yanıt verme ihtiyacı hissetti? Cevap, Gurney'nin yeni girişiminde kendisine yardımcı olması için tuttuğu danışman mühendisin kimliğinde yatıyor olabilir: Eugene R. Carichoff (1860-1938). Bir elektrik mühendisi olan Carichoff da Otis'te çalışıyordu ve Gurney'nin eski işvereni onun ayrılmasından ve değerli çalışanları yanına almasından memnun değildi.

Nisan 1906'da Gurney, yeni işiyle ilgili ilk patenti (ertesi yıl verildi) açtı: Elektrikli Asansör, ABD Patenti No. 851,934 (30 Nisan 1907).

Patent, "gelişmiş" bir elektrikli asansör tasarımının neredeyse tüm yönlerini kapsıyordu ve Gurney ve National Elevator tarafından pazarlanan ilk yeni makinenin temelini oluşturdu (Şekil 3 ve 4). Makine, resimli reklamlarda yer aldı, "Ulusal Elektrikli Asansör" olarak tanımlandı ve "güvenlik, güvenilirlik, işletme ekonomisi ve basitlik açısından diğerlerini geride bırakan" olarak tanımlandı. 1908'de, ilk asansörün daha büyük bir versiyonu gibi görünen ikinci yeni makine – Gurney Ulusal Elektrikli Asansör – piyasaya sürüldü (Şekil 5). İlginç bir şekilde, her ikisi de davul makinesiydi. Bu asansör tipi 1900'lerin başında standart olmasına rağmen, yeni geliştirilen çekişli asansör olan asansör teknolojisindeki en son noktayı temsil etmiyordu.

Ancak Gurney, endüstrisindeki "en bilgili adamlardan biri" olarak ününün hakkını verdi ve çekişli asansörlerin gelişimini ilginç bir şekilde sürdürmenin önemi konusundaki farkındalığını gösterdi. 4 Nisan 1910'da Honesdale Citizen, National Elevator'da yeni bir "test kulesinin" yapım aşamasında olduğunu bildirdi. O yılın Mayıs ayında tamamlanan 110 fit yüksekliğindeki kule, gazete tarafından "şu anda kullanımda olanlardan daha üstün olduğu söylenen, çekiş olarak bilinen geliştirilmiş asansör makinelerini" test etmek için özel olarak tasarlanmış olarak tanımlandı. Gurney'nin yeni test kulesine yatırım yapma kararı, 1888'de ilk asansör test kulesini inşa eden şirket olan Otis'teki görevinden öğrendiği, ürün geliştirmede araştırmanın önemini anladığını yansıtıyordu. 1 Haziran 1911'de adının Gurney Elektrikli Elevator Co. yeni bir fabrika ve ilgili pazarlama kampanyası.